Afgelopen zondag stond ik aan de start van mijn vierde Ironman afstand: Ironman Austria, in Klagenfurt. De race vindt plaats in de prachtige streek Karinthië in het zuiden van Oostenrijk. Ironman Klagenfurt staat bekend als een snelle race. In 2011 vestigde Marino Vanhoenacker er het wereldrecord Ironman. Hij had toen maar 7 uur, 45 minuten en 58 seconden nodig voor de 3,8 kilometer zwemmen, de 180 kilometer fietsen en de afsluitende marathon. Een snelle race, dat sprak mij wel aan, en inmiddels ruim een jaar geleden schreef ik me in. Je moet niet alleen snel zijn tijdens de wedstrijd, maar ook voor de inschrijving. Klagenfurt is een van de populairste Ironmans op de Europese wedstrijdkalender. De inschrijving voor een Ironman start een jaar van tevoren en de 3.000 startplaatsen voor Ironman Klagenfurt zijn enorm snel al volgeboekt.

Een spannende wedstrijd

Voor mij werd de wedstrijd spannender dan die normaal al is. Ik ben maandenlang ziek geweest en had daarom nauwelijks kunnen trainen. Weken van meer dan 15 uur zijn in de aanloop naar een Ironman heel normaal en ook noodzakelijk. Ik kwam maandenlang helemaal niet tot trainen en de vlag ging uit als ik eens een week had van 3 tot 5 uur. Er waren dagen dat ik 2 uur op bed moest uitrusten als ik in de buurtsuper aan het einde van de straat een paar boodschappen had gedaan. Pas de laatste maand voor de wedstrijd begon ik weer wat fitter te worden en kon ik nog wat uren maken. Kortom, een goede tijd zat er niet in, finishen zou al een prestatie op zich zijn.

Met die gedachte kwam ik samen met Victoria op de woensdag voorafgaand aan de wedstrijd aan in Klagenfurt. In het centrum van de stad hadden we een appartement gehuurd. De eigenaar bleek zelf meerdere keren deelgenomen te hebben aan Ironman Klagenfurt en deelde graag wat tips met ons.

De dagen voor de wedstrijd

De dagen voorafgaand aan de wedstrijd vullen zich altijd erg gemakkelijk. Mark en Sander waren inmiddels ook aangekomen, en het Ironman voorbereidingsritueel werd afgewerkt. Het ophalen van het startnummer, de pastaparty, waar we Remke en Maaike ontmoetten, de racebriefing, over de expo slenteren, een paar lichte trainingen op het wedstrijdparcours: het is wedstrijddag voor je het weet. De dagen stonden ook in het teken van het voorspelde noodweer tijdens de wedstrijd: het gesprek van de dag onder de atleten.

Ironman Austria Klagenfurt

Op zondag was het eindelijk zover: wedstrijddag! Nadat de wekker om halfvier in de ochtend ging, konden we ontbijten en op weg gaan naar de start. Om exact 5 uur in de ochtend stonden we bij de ingang van de wisselzone. Daar werden we opgewacht door tientallen vrijwilligers die een erehaag vormden om alle deelnemers te highfiven en succes tijdens de wedstrijd te wensen. Na het oppompen van de fietsbanden en een laatste controle van het materiaal, liepen we de 1,5 kilometer naar de zwemstart.

3,8 kilometer zwemmen in de prachtige Wörthersee

Het zwemmen vindt plaats in de Wörthersee, een enorm meer bij Klagenfurt met helder lichtblauw water. Na de start vanaf het strand zwem je een grote ronde van 2,8 kilometer door het meer. Daarna gaat het zwemparcours nog 1 kilometer verder een erg smal kanaal in. Via dit kanaal zwem je Klagenfurt in op weg naar de wisselzone. Er was een rollende start, wat betekent dat er elke paar seconden een paar deelnemers starten. Dit zorgt voor minder drukte en hectiek in de eerste paar honderd meter van het zwemmen. Het kanaal is echter zo smal, dat het in de laatste kilometer alsnog een vechtpartij is. De ingang van het kanaal is door de opkomende zon vrijwel niet te zien. Dit zorgde ervoor dat ik uiteindelijk ongeveer 300 meter te veel zwom.

Ironman Austria Klagenfurt Zwemmen

Pas toen er een bootje voor me voer met driftig naar links wijzende mensen erin, realiseerde ik me dat ik van het parcours af aan het wijken was. Heel erg in de verte zag ik de boeien naar de ingang van het kanaal liggen. Het is echt opvallend hoeveel mensen niet normaal rechtuit door een kanaal kunnen zwemmen. Zelfs toen het einde van het zwemparcours heel duidelijk aan de rechterkant te zien en te horen was, waren er deelnemers die heel hardnekkig linksaf wilden zwemmen. Ze vochten zich dwars tegen de stroom in en sloegen om zich heen om maar ruimte te krijgen. Daarbij werden ze steeds bozer op deelnemers die wel de juiste kant opgingen. Raar.

Het zwemmen duurde langer dan ik had gewild, maar met 300 meter extra zwemmen, was ik toch wel tevreden met mijn tijd. Uiteindelijk stond ik in 1 uur en 21 minuten aan de kant. Via een tunnel en over een kruising naar ging het naar de wisselzone. Tijd voor het fietsen!

180 kilometer fietsen door de prachtige omgeving van Klagenfurt

Het fietsparcours bestaat uit 2 ronden van 90 kilometer per stuk. Het mooie parcours voert na een aanloop van ongeveer 25 kilometer glooiend langs de Wörthersee naar de eerste serieuze klim van 900 meter en gemiddeld 10%. Die klim ging nog goed.  Snel door op weg richting de Faaker See. Dat spreek je ongeveer uit als Fucker See. Vast geen toeval, met de rottige klim die daar ligt. De klim zelf is niet eens zo bijzonder. Hij is ruim 1 kilometer lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 7%. Maar tijdens deze klim begon ik wel voor het eerst te merken dat ik op dit moment niet sterk genoeg ben en dat mijn conditie flinterdun is. Tussen het rijen dikke juichende publiek wist ik mij met moeite omhoog te werken en ik was blij dat ik eindelijk langs de dj reed die bovenaan de klim stond.

Het parcours gaat vervolgens glooiend door naar de zwaarste klim van het parcours, de Rupertiberg. Deze klim is ruim 2 kilometer lang en gemiddeld 7% en een maximum van 12%. Na een stuk glooiend parcours gaat het dalend terug naar Klagenfurt en na een klein stuk door de stad begin je aan de tweede fietsronde.

En dan toch slecht weer

In het begin van de tweede fietsronde begon het te regenen. Eerst een vervelende miezerbui, later regende het steeds harder, totdat er nauwelijks meer wat te zien was. Wel zag ik steeds meer mensen met lekke banden langs de kant staan. Na 120 kilometer was mijn pijp volledig leeg, ik kon geen trap meer doen en ben even aan de kant gaan uitrusten. Iets dat ik echt nog nooit heb meegemaakt in een wedstrijd.

Nadat ik weer ging fietsen kwam het ook niet echt meer goed. Stukken die de eerste ronde glooiend waren, voelden nu als stevige klimmen. Het dalen ging een stuk langzamer in de stromende regen en het algehele plezier in het fietsen was even ver te zoeken. De Fucker See klim was nu echt te zwaar. Ik moest een voet aan de grond zetten en mijn plezier verdween volledig. De laatste 60 kilometer gingen op mijn tandvlees en na 6 uur en 16 minuten kon ik gelukkig afslaan naar de wisselzone, enorm blij dat deze fietshel erop zat.

Een marathon in een Ironman. Ook in Klagenfurt een lastige opgave

Ironman Austria Klagenfurt LopenIn de wisselzone voelde ik me compleet uitgewoond en niet lekker en ben ik even rustig blijven zitten. De altijd lastige gedachte dat er nog een marathon gelopen moet worden wegdrukkend. Een lang toiletbezoek verlichtte mijn misselijkheid gelukkig. Na mijn langste wissel ooit kon ik beginnen aan de marathon. Deze bestaat in Ironman Austria Klagenfurt uit 2 rondes van elk 21 kilometer. Elke ronde van 21 kilometer bestaat weer uit een lus door landelijk gebied langs de Wörthersee en een lus naar het centrum van Klagenfurt en weer terug. Het lopen ging in het begin nog best redelijk en ik kon een tempo aanhouden waar ik blij mee was.

Na een kilometer of 7 kreeg ik onverwacht enorm pijn in mijn voeten en tenen. Het voelde of mijn voeten helemaal openlagen en ik in het bloed liep. Ik durfde niet echt te kijken, bang dat ik niet meer verder zou durven lopen als ik de schade zou zien. Ik besloot al hardlopend/wandelend op zoek te gaan naar eerste hulp. Die kon ik echter niet vinden. Pas aan het einde van de eerste 21 kilometer was er een vrijwilliger die me kon helpen. De pijn was inmiddels echt niet meer te doen.

Een vrijwilliger laten schrikken

Toen ik mijn schoenen en sokken uitdeed slaakte de vrijwilliger een gil van schrik. Al snel stonden er een man of 5 om me heen met verbanddozen, paniek en goed bedoelde adviezen. Die adviezen kwamen allemaal neer op uitstappen en verdere medische hulp. Dat was ik niet van plan, met nog maar 21 kilometer te lopen. Mijn tenen zaten vol met enorme blaren en de lappen vel hingen los aan mijn voeten. Geen idee hoe dat kwam, nog nooit zo gehad. Uiteindelijk kon ik na bijna 20 minuten bij de eerste hulp te hebben gezeten weer doorgaan. Met mijn voeten vol pleisters en verband en een hand pijnstillers.

Net binnen de 14 uur

Ironman KlagenfurtNog maar 21 kilometer lopen te gaan, die ik afgelegd heb als een soort fartlek training. Steeds een stukje hardlopen, dan weer paar passen wandelen, en zo stuk voor stuk de kilometers afstrepen. De pijn bleef nog steeds aanwezig en werd vanaf een kilometer of 35 weer echt niet meer uit te houden. Net toen ik besloot om vanwege de pijn de marathon dan maar verder uit te wandelen, kwam ik Remke tegen. Samen met haar ben ik nog een paar kilometer doorgewandeld. Na 39 kilometer begon ik te rekenen en realiseerde me dat ik nog net binnen de 14 uur kon finishen. Maar dan moest ik wel weer gaan hardlopen. Dat besloot ik te proberen en wonderwel kon ik de pijn verbijten en wist ik nog wat laatste energie te vinden.

Na 13u58 mocht ik het tapijt van de finishstraat op om te beginnen aan de laatste meters, aangemoedigd door honderden schreeuwende mensen. Bij de finishboog stonden cheerleaders en hoorde ik over de speakers de woorden “Roef, you are an Ironman!”.

En nu door naar Ironman Vichy

Na mijn finish had ik nog een mooi moment dat mij even liet zien hoe idioot een Ironman eigenlijk is. Na de finish strompelde ik naar het loopparcours om Victoria aan te moedigen. Ik had mijn medaille om en een toeschouwer sprak mij aan. Zij vroeg me hoeveel de afstand van deze wedstrijd nu eigenlijk was. Toen ik dat vertelde, keek ze eerst glazig, vervolgens wantrouwend en toen boos. Daarna beende van me weg zonder wat te zeggen. Nu Ironman Austria Klagenfurt weer achter de rug is, hoop ik op een snel herstel. Dan kan ik opbouwen naar Ironman Vichy, dan mag ik weer :-)